Как создавался цикл "Владимиру Короткевичу" часть 9Повесть Владимира Короткевича «Листья каштанов» дала мне импульс для написания ещё нескольких произведений на эту тему.
Отбрасывая саму сюжетную основу повести Владимира Короткевича я с головой погружался во внутренний мир его героев. Находил в них то сокровенное, что между строк показывал мне сам Короткевич.
Постепенно я просто вживался в этот образ. Старался мыслить, как сам Владимир Семёнович. На удивление, это оказалось совсем не сложно. Ведь по Духу мы были с белорусским романтиком едины. И его герои были созвучны с моими лирическими героями.
Правда я снова вернулся к жанру романса. Романтическая баллада и «Листья каштана» оказались несовместимы. Тонкий лиризм Короткевича мог найти своё отражение только в жанре классического романса.
Так, практически на одном дыхании были написаны романсы: «Я сустрэў Вас зусiм нечакана…» и "Ты ў квеценi зноўку прыснiлася..."
Я сустрэў Вас зусiм нечакана…
(Романс)
Я сустрэў Вас зусiм нечакана,
Быў зласлiвым гаротны мой Лёс.
Я сустрэў Вас… Не гоiлась рана,
Вы з'явілiся ласкай Нябёс…
Вы з'явілiсь як Сонца… Як Мара,
Вы з'явілiсь спагадаю мрой.
I сыйшла разам цёмная хмара,
Лашчыў Сэрца дзявочы Ваш строй…
Я сустрэў Вас… I Сэрца забiлась,
Калi Вас светлым ранкам спаткаў.
Велiкоднаю зоркай свяцiлася,
Мне Надзея, што Лёс дараваў…
Я сустрэў Вас… Зусiм нечакана,
У палоне заплеценых кос.
Закахаўся ў Вас апантана,
Цешыў Сэрца мне водар валос…
Я сустрэў Вас зусiм нечакана,
Быў зласлiвым гаротны мой Лёс.
Я сустрэў Вас… Не гоiлась рана,
Вы з'явілiся ласкай Нябёс…
Ты ў квеценi зноўку прыснiлася...
(Романс)
Ты ў квеценi зноўку прыснiлася,
Неспадзеўна, iмгненнямi мрой.
I трапяткае Сэрца забiлася,
Не знайсцi без Цябе супакой…
Ты ў квеценi ружаў з'явілася,
Хараством агарнула Душу.
Каб iзноў ранiцою прыснiлася,
Ад Нябёсаў дазвол запрашу…
Ты ў квеценi мараў жывiлася,
Летуценнi аблокам плылi.
I Надзея на Шчасце свяцiлася,
Быццам Птушка на роднай зямлi…
Ты ў квеценi мрояў лучылася,
Згадкай, промнямi велiчных зор.
Быццам з Шчасцем самiм заручылася,
I Надзеяй паклiча прастор…
Ты ў квеценi зноўку прыснiлася,
Неспадзеўна, iмгненнямi мрой.
I трапяткае Сэрца забiлася,
Не знайсцi без Цябе супакой…
|